Monday, February 28, 2011

My body is a cage

Δε κέρδισαν τυχαία όλα τα μουσικά βραβεία.



Thursday, February 24, 2011

Ο δολοφόνος επιστρέφει πάντα...

Πριν από λίγο καιρό ανακάλυψα στο Youtube ένα πολύ ενδιαφέρον κανάλι με επεισόδια της βρετανικής σειράς Real Crime. Πρόκειται περισσότερο για ντοκιμαντέρ που παρουσιάζουν μερικές από τις πιο γνωστές και συγκλονιστικές υποθέσεις δολοφονίας (ή και άλλων παρόμοιων εγκλημάτων) που απασχόλησαν τη Βρετανία τα τελευταία χρόνια. Πέρα από την περιγραφή των υποθέσεων, τα επεισόδια παραθέτουν συνεντεύξεις συγγενών (είτε των θυτών είτε των θυμάτων), αναπαραστάσεις των γεγονότων και πληροφορίες για τις επιστημονικές μεθόδους που χρησιμοποίησε η αστυνομία για να φτάσει στη σύλληψη των δραστών. Παραθέτω μια συνοπτική περιγραφή των υποθέσεων που μου έκαναν μεγαλύτερη εντύπωση:

-Dennis Nilsen: Ίσως ο πιο στυγνός δολοφόνος που γνώρισε ποτέ η Βρετανία. Σκότωσε συνολικά 15 ανθρώπους, όλοι τους νεαροί άντρες, τους οποίους προσελκούσε στο σπίτι του για "παρέα" και στη συνέχεια δολοφονούσε. Μετά από κάθε φόνο συνήθιζε να περνάει το βράδυ παρέα με το πτώμα και στη συνέχεια να το τεμαχίζει. Συνελήφθη όταν οι γείτονές του φώναξαν υδραυλικό γιατί βούλωσε η αποχέτευση (μαντέψτε τι προκάλεσε το πρόβλημα), και σήμερα εκτίει ποινή ισόβιας φυλάκισης.

-The Heiress and the Kidnapper: Πρόκειται για την απαγωγή μιας νεαρής κληρονόμου από τον Donald Neilson, γνωστό και ως "Μαύρο Πάνθηρα". Ο Neilson απήγαγε τη νεαρή ζητώντας λύτρα από την οικογένειά της, απαιτώντας παράλληλα να μην αναμιχθεί η αστυνομία στην υπόθεση. Μάλιστα, έδωσε συγκεκριμένες οδηγίες για το πού και πώς πρέπει να παραδοθούν τα λύτρα από τους συγγενείς. Η αστυνομία όχι μόνο δεν υπάκουσε, αλλά περιέπλεξε ακόμα περισσότερο την κατάσταση, καθώς στην προσπάθειά της να πιάσει τον απαγωγέα επ'αυτοφόρω, οδήγησε στην αθέτηση των ραντεβού παράδοσης/παραλαβής των λύτρων με τον Neilson. Η νεαρή κοπέλα βρέθηκε τελικά νεκρή στο πηγάδι ενός δημόσιου πάρκου. Ο Neilson συνελήφθη μερικούς μήνες μετά εντελώς κατά τύχη, όταν σε μια περίπολο ρουτίνας προσπάθησε να εκφοβίσει τους αστυνομικούς χωρίς επιτυχία.

-Wearside Jack: 'Αλλη μια υπόθεση κατά συρροή δολοφόνου, του Peter Sutcliffe, γνωστού και ως "Yorkshire Ripper". Ο Sutcliffe σκότωσε συνολικά 13 γυναίκες στην περιοχή του Yorkshire), στην πλειοψηφία τους ιερόδουλες. Συνελήφθη λίγο πριν διαπράξει τη 14η δολοφονία, όταν η αστυνομία τον έπιασε στα πράσα με μια ιερόδουλη-υποψήφιο θύμα. Το επεισόδιο ασχολείται κυρίως με μια παράπλευρη υπόθεση, αυτή του φαρσέρ με το προσωνύμιο Wearside Jack (κατά κόσμο John Samuel Humble), ο οποίος για πολλά χρόνια είχε παραπλανήσει την αστυνομία με ανώνυμα τηλεφωνήματα όπου ισχυριζόταν ότι είναι ο δολοφόνος. Το ευτράπελο είναι ότι παρ'όλο που ο Sutcliffe είχε προσαχθεί και ανακριθεί ως ύποπτος περίπου στα μισά του στυγερού του έργου, αφέθηκε ελεύθερος επειδή η προφορά του δεν ταίριαζε με αυτή του φαρσέρ! (σ.σ. το Yorkshire και το Wearside είναι διαφορετικές περιοχές της Αγγλίας, οι κάτοικοι των οποίων έχουν ιδιαίτερα ευδιάκριτες προφορές και εντελώς διαφορετικές μεταξύ τους).

-Bombers On The Run: Πολλοί από εσάς θα θυμούνται τις βομβιστικές επιθέσεις της 7ης Ιουλίου 2005 στο Λονδίνο (σε μετρό και λεωφορεία), που στοίχισαν τη ζωή σε 56 ανθρώπους. Λιγότερο γνωστές είναι οι επιθέσεις που έγιναν 2 βδομάδες αργότερα, με παρόμοια μέθοδο, πάλι σε διάφορους συρμούς του μετρό στην αγγλική πρωτεύουσα. Ευτυχώς οι βόμβες δεν εξερράγησαν λόγω αστοχίας στη σύνθεση των εκρηκτικών, οι βομβιστές κατόρθωσαν ωστόσο να ξεφύγουν. Το επεισόδιο περιγράφει πώς η αστυνομία έφτασε στη σύλληψή τους και στην ανακάλυψη της γιάφκας τους. Τραγική ειρωνία, ότι το μόνο θύμα κατάγραφηκε κατά την επιχείρηση των συλλήψεων - πρόκειται για έναν Βραζιλιάνο ονόματι Jean Charles de Menezes, ο οποίος είχε την ατυχία να μένει κοντά σε έναν από τους υπόπτους. Η αστυνομία τον ακολούθησε ως ύποπτο και τον σκότωσε εν ψυχρώ μέσα σε συρμό του μετρό, μπροστά στα μάτια ανυποψίαστων επιβατών, θεωρώντας ότι επρόκειτο να πυροδοτήσει νέα βόμβα.

-Nailing The Nail Bomber: Πρόκειται για μια από τις πιο παρανοϊκές εκδηλώσεις ρατσιστικού μίσους. Ένας νεαρός νεοναζί ονόματι David Copeland "χτύπησε" σε τρεις περιοχές του Λονδίνου που είναι γνωστές για τις μειονότητές τους: κατά σειρά, το Brixton (μαύροι), την Brick Lane (Μπαγκλαντεσιανοί), και την Old Compton Street στο Soho (ομοφυλόφιλοι). Η μέθοδος της επίθεσης του κοινή: βόμβες με καρφιά. Στην πρώτη επίθεση δεν σκοτώθηκε κανείς αλλά τραυματίστηκαν σοβαρά αρκετοί από τα καρφιά. Στη δεύτερη ευτυχώς ένας περαστικός θεώρησε ύποπτη την τσάντα με τη βόμβα και την έβαλε στο πορτ μπαγκάζ του αυτοκινήτου του μέχρι να καλέσει την αστυνομία - αυτό περιόρισε την ισχύ και δεν υπήρξαν θύματα (αν και το αυτοκίνητο καταστράφηκε). Η τρίτη ήταν και η πιο αιματηρή, καθώς η βόμβα εξερράγη δίπλα σε μια πολυσύχναστη παμπ και από την έκρηξη σκοτώθηκαν τρεις και πολλοί ακόμα ακρωτηριάστηκαν. O Copeland συνελήφθη αργότερα και παρουσιάστηκε αμετανόητος, λέγοντας μάλιστα ότι θα συνέχιζε τις επιθέσεις στοχοποιώντας και άλλες μειονότητες.


Μπορείτε να βρείτε όλα τα επεισόδια (οργανωμένα σε playlists) εδώ. Αν σας αρέσουν σειρές τύπου CSI τα προτείνω ανεπιφύλακτα, με τη μόνη διαφορά ότι εδώ αφηγούνται πραγματικά γεγονότα!

Sunday, February 13, 2011

Ο Eξώστης

Ένεκα της χθεσινής βραδιάς.Μπορεί να είναι Stereonova αλλά χθες το ερμήνευσε σαν Κ.Βήτα...

"Στέκομαι εδώ χωρίς να ξέρω τι θέλω
κι είναι τόσο ωραία όλα αυτά που πιστεύω..."



Wednesday, February 9, 2011

Revenge

Από τα καλύτερα albums της χρονιάς που πέρασε.



You're Listening to the Worlds

We live in a time of change
Breathe in what remains
Left from worlds before



Thursday, February 3, 2011

Ελεύθερος Τύπος (;)

Συνήθως όταν αναφερόμαστε στη διάκριση των εξουσιών, τείνουμε να προσθέτουμε στις κλασικές τρεις και την εξουσία του "Τύπου". Έτσι, καταδεικνύουμε τη σημασία και την επιρροή που έχει στην καθημερινότητά μας κάθε έκφανση Μέσου Μαζικής Ενημέρωσης.

Σήμερα δε θέλω να αναφερθώ στον πολιτικό τύπο. Είναι μια τεράστια κουβέντα που ίσως να γίνει σε κάποιο μεταγενέστερο άρθρο. Σήμερα θα ήθελα να αναφερθώ στην επαίσχυντη αθλητική "δημοσιογραφία" που έχουμε στην Ελλάδα. Φυσικά δε με ενοχλεί τόσο η ημιμάθεια των περισσότερων αθλητικών δημοσιογράφων σχετικά με τα αθλήματα που περιγράφουν ή σχολιάζουν, ούτε το καφενειακό ύφος με το οποίο γράφουν τα άρθρα τους ή κάνουν τις μεταδόσεις τους. Το πράγμα που με εκνευρίζει περισσότερο από όλα είναι η ανευθυνότητα με την οποία αντιμετωπίζουν τον αθλητισμό, ο καιροσκοπισμός τους, καθώς και η τυφλή υποταγή σε οπαδικά-διοικητικά συμφέροντα.

Είμαι φανατικός θεατής του αθλητισμού. Δε θα χαρακτήριζα, ωστόσο, τον εαυτό μου φανατικό οπαδό. Άποψη μου είναι ότι είναι υγιές να βλέπεις οποιοδήποτε αγώνα, να χαίρεσαι ή να στενοχωριέσαι ανάλογα με το αποτέλεσμα της ομάδας σου, αλλά να τελειώνει εκεί. Καταλαβαίνω, όμως και αυτούς που παθιάζονται περισσότερο και "ζουν" πραγματικά κάθε ματς. Είναι ένας τρόπος να ξεδώσεις, να ξεχαστείς.

Στην Ελλάδα, όμως, έχουμε πρόβλημα. Και άλλες χώρες αντιμετωπίζουν φαινόμενα χουλιγκανισμού, όμως η λέξη-κλειδί σε αυτές είναι το "αντιμετωπίζουν". Εδώ υποθάλπουμε το χουλιγκανισμό, τον καλλιεργούμε, είναι μέρος της αθλητικής καθημερινότητάς μας. Παντού γίνονται επεισόδια ανεξαρτήτως τιμωριών ή προστίμων. Αυτό συμβαίνει γιατί εμείς (ως κράτος και ως ομάδες) δε θέλουμε να δώσουμε ένα τέλος σε αυτό. Βολεύει τους προέδρους να έχουν τις στρατιές των οπαδών από πίσω τους και ας σπάνε τα γήπεδα και τα κεφάλια των αντιπάλων. Βλέπετε αν φύγουν αυτοί μετά ποιος θα έρχεται να βλέπει τα αποκρουστικά πρωταθλήματά μας; Οι παππούδες και οι οικογένειες; Μα αυτοί δε φωνάζουν, είναι "φλώροι". Ενώ εμείς θέλουμε καυτές έδρες, γεμάτες από "μάγκες".

Για αυτόν το λόγο φανατιζόμαστε. Για να λέμε ότι όταν έρθεις στο "Καραϊσκάκη", στο "ΟΑΚΑ", στην "Τούμπα" θα υποφέρεις, δε θα περάσεις ζωντανός. Και είμαστε περήφανοι για αυτό. Φανατιζόμαστε, ωστόσο και για έναν άλλο λόγο. Γιατί πουλάει. Πουλάμε φύλλα όταν φανατίζουμε τον κόσμο και αυτό πρέπει να εκμεταλλευτούμε. Την "αρρώστια" του αναγνώστη με τον Ολυμπιακό ή τον Παναθηναϊκό. Να τον κάνουμε ακόμα πιο "άρρωστο". Το θέμα ξεκινάει από πιο παλιά, όταν υπήρχαν καμιά δεκαριά αθλητικές εφημερίδες (πλέον έχουμε καμιά 20αριά), γεγονός πρωτοφανές παγκοσμίως. Τότε, βέβαια, τα πράγματα δεν ήταν τόσο τραγικά. Όπως όλα, όμως, στην Ελλάδα τα πράγματα χειροτέρεψαν τα τελευταία χρόνια.

Ο χουλιγκανισμός έχει γίνει πλέον το σαράκι του ελληνικού αθλητισμού. Απομακρύνει τους πάντες από τα γήπεδα και είναι εξαιρετικά εύκολο να προσβάλει ακόμα και υγιείς ανθρώπους που θέλουν απλά να διασκεδάσουν. Και οι αθλητικές εφημερίδες φέρουν ΤΕΡΑΣΤΙΑ ευθύνη για αυτό το φαινόμενο. Όταν γίνονται επεισόδια αμέσως όλοι τρέχουν να τα καταδικάσουν (ειδικά αν πρόκειται για τον αντίπαλο), όμως τα καθημερινά πρωτοσέλιδα σε συνδυασμό με τα εμετικά άρθρα μαρτυρούν το αντίθετο. Μου φαίνεται αδιανόητο και ταυτόχρονα απείρως προκλητικό για μια ευνομούμενη πολιτεία να υπάρχουν τίτλοι όπως "ο πάτος του τάδε"(sic) και "da pipa του δείνα"(sic).

Είμαι φανατικός υπέρμαχος της ελευθερίας της έκφρασης, σε εκνευριστικό βαθμό αρκετές φορές, αλλά φτάνει πια! Πότε θα καταλάβει η πολιτεία ότι αυτές οι "φυλλάδες" κάνουν μόνο κακό στο μέσο αναγνώστη; Ότι του γεμίζουν το μυαλό με έχθρα, βία και φανατισμό; Πόσο αίμα ακόμα πρέπει να χυθεί για να κλείσουν επιτέλους και να σταματήσουν τις καθημερινές προκλήσεις τους; Πρόκειται για επαναλαμβανόμενο "έγκλημα" και όσοι γράφουν σε αυτές θα έπρεπε να ντρέπονται που καλλιεργούν αυτήν την τρομοκρατία σε ένα χώρο που θα μπορούσε να αποτελεί όαση σε αυτή τη μαυρίλα που ζούμε σε αυτήν τη χώρα. Όμως αντί αυτού, προωθούνται και σε high profile αθλητικά sites, παρουσιάζονται ως αντικειμενικοί και συνεχίζουν να μολύνουν τον αθλητισμό με τις ηλίθιες (δεν μπορώ να τις χαρακτηρίσω αλλιώς) και ανούσιες αναλύσεις τους.

To internet είναι ένας χώρος χωρίς όρια. Όταν πρόκειται, ωστόσο, για έγγραφο τύπο ο οποίος περνάει καθημερινά τέτοια μηνύματα στον κόσμο, τα πράγματα αλλάζουν και η πολιτεία φέρει άλλες ευθύνες. Τα πρόστιμα δεν πρόκειται να κάνουν τίποτα γιατί αυτοί που είναι πίσω από αυτές τις εφημερίδες δεν επηρεάζονται από τα "μικροποσά" που καλούνται να πληρώσουν. Η λύση είναι μόνο μία, η διάλυση.

Κάτι τέτοιο φυσικά δεν πρόκειται να γίνει,και έτσι η σαπίλα θα διαιωνίζεται στον αθλητισμό μας, με στημένους δημοσιογράφους να καθοδηγούν στρατιές βάρβαρων ηλιθίων, ενώ εμείς μιλάμε για Ολυμπιακούς Αγώνες, για Champions League, Euroleague κλπ. To μόνο που μπορούμε να κάνουμε, είναι να σαμποτάρουμε κάθε τέτοιου είδους δημοσίευμα, αντί να το στηρίζουμε με 1-1.50 ευρώ. Υπάρχουν τόσα ποιοτικά blogs με εκτενέστερη ανάλυση από τα οποία μπορούμε να ενημερωνόμαστε. Φτάνει πια με τους δημοσιογράφους του παρασκηνίου, της τσόντας, των κουτσομπολιών, των επιφανειακών αναλύσεων και του άκρατου φανατισμού.