Thursday, February 3, 2011

Ελεύθερος Τύπος (;)

Συνήθως όταν αναφερόμαστε στη διάκριση των εξουσιών, τείνουμε να προσθέτουμε στις κλασικές τρεις και την εξουσία του "Τύπου". Έτσι, καταδεικνύουμε τη σημασία και την επιρροή που έχει στην καθημερινότητά μας κάθε έκφανση Μέσου Μαζικής Ενημέρωσης.

Σήμερα δε θέλω να αναφερθώ στον πολιτικό τύπο. Είναι μια τεράστια κουβέντα που ίσως να γίνει σε κάποιο μεταγενέστερο άρθρο. Σήμερα θα ήθελα να αναφερθώ στην επαίσχυντη αθλητική "δημοσιογραφία" που έχουμε στην Ελλάδα. Φυσικά δε με ενοχλεί τόσο η ημιμάθεια των περισσότερων αθλητικών δημοσιογράφων σχετικά με τα αθλήματα που περιγράφουν ή σχολιάζουν, ούτε το καφενειακό ύφος με το οποίο γράφουν τα άρθρα τους ή κάνουν τις μεταδόσεις τους. Το πράγμα που με εκνευρίζει περισσότερο από όλα είναι η ανευθυνότητα με την οποία αντιμετωπίζουν τον αθλητισμό, ο καιροσκοπισμός τους, καθώς και η τυφλή υποταγή σε οπαδικά-διοικητικά συμφέροντα.

Είμαι φανατικός θεατής του αθλητισμού. Δε θα χαρακτήριζα, ωστόσο, τον εαυτό μου φανατικό οπαδό. Άποψη μου είναι ότι είναι υγιές να βλέπεις οποιοδήποτε αγώνα, να χαίρεσαι ή να στενοχωριέσαι ανάλογα με το αποτέλεσμα της ομάδας σου, αλλά να τελειώνει εκεί. Καταλαβαίνω, όμως και αυτούς που παθιάζονται περισσότερο και "ζουν" πραγματικά κάθε ματς. Είναι ένας τρόπος να ξεδώσεις, να ξεχαστείς.

Στην Ελλάδα, όμως, έχουμε πρόβλημα. Και άλλες χώρες αντιμετωπίζουν φαινόμενα χουλιγκανισμού, όμως η λέξη-κλειδί σε αυτές είναι το "αντιμετωπίζουν". Εδώ υποθάλπουμε το χουλιγκανισμό, τον καλλιεργούμε, είναι μέρος της αθλητικής καθημερινότητάς μας. Παντού γίνονται επεισόδια ανεξαρτήτως τιμωριών ή προστίμων. Αυτό συμβαίνει γιατί εμείς (ως κράτος και ως ομάδες) δε θέλουμε να δώσουμε ένα τέλος σε αυτό. Βολεύει τους προέδρους να έχουν τις στρατιές των οπαδών από πίσω τους και ας σπάνε τα γήπεδα και τα κεφάλια των αντιπάλων. Βλέπετε αν φύγουν αυτοί μετά ποιος θα έρχεται να βλέπει τα αποκρουστικά πρωταθλήματά μας; Οι παππούδες και οι οικογένειες; Μα αυτοί δε φωνάζουν, είναι "φλώροι". Ενώ εμείς θέλουμε καυτές έδρες, γεμάτες από "μάγκες".

Για αυτόν το λόγο φανατιζόμαστε. Για να λέμε ότι όταν έρθεις στο "Καραϊσκάκη", στο "ΟΑΚΑ", στην "Τούμπα" θα υποφέρεις, δε θα περάσεις ζωντανός. Και είμαστε περήφανοι για αυτό. Φανατιζόμαστε, ωστόσο και για έναν άλλο λόγο. Γιατί πουλάει. Πουλάμε φύλλα όταν φανατίζουμε τον κόσμο και αυτό πρέπει να εκμεταλλευτούμε. Την "αρρώστια" του αναγνώστη με τον Ολυμπιακό ή τον Παναθηναϊκό. Να τον κάνουμε ακόμα πιο "άρρωστο". Το θέμα ξεκινάει από πιο παλιά, όταν υπήρχαν καμιά δεκαριά αθλητικές εφημερίδες (πλέον έχουμε καμιά 20αριά), γεγονός πρωτοφανές παγκοσμίως. Τότε, βέβαια, τα πράγματα δεν ήταν τόσο τραγικά. Όπως όλα, όμως, στην Ελλάδα τα πράγματα χειροτέρεψαν τα τελευταία χρόνια.

Ο χουλιγκανισμός έχει γίνει πλέον το σαράκι του ελληνικού αθλητισμού. Απομακρύνει τους πάντες από τα γήπεδα και είναι εξαιρετικά εύκολο να προσβάλει ακόμα και υγιείς ανθρώπους που θέλουν απλά να διασκεδάσουν. Και οι αθλητικές εφημερίδες φέρουν ΤΕΡΑΣΤΙΑ ευθύνη για αυτό το φαινόμενο. Όταν γίνονται επεισόδια αμέσως όλοι τρέχουν να τα καταδικάσουν (ειδικά αν πρόκειται για τον αντίπαλο), όμως τα καθημερινά πρωτοσέλιδα σε συνδυασμό με τα εμετικά άρθρα μαρτυρούν το αντίθετο. Μου φαίνεται αδιανόητο και ταυτόχρονα απείρως προκλητικό για μια ευνομούμενη πολιτεία να υπάρχουν τίτλοι όπως "ο πάτος του τάδε"(sic) και "da pipa του δείνα"(sic).

Είμαι φανατικός υπέρμαχος της ελευθερίας της έκφρασης, σε εκνευριστικό βαθμό αρκετές φορές, αλλά φτάνει πια! Πότε θα καταλάβει η πολιτεία ότι αυτές οι "φυλλάδες" κάνουν μόνο κακό στο μέσο αναγνώστη; Ότι του γεμίζουν το μυαλό με έχθρα, βία και φανατισμό; Πόσο αίμα ακόμα πρέπει να χυθεί για να κλείσουν επιτέλους και να σταματήσουν τις καθημερινές προκλήσεις τους; Πρόκειται για επαναλαμβανόμενο "έγκλημα" και όσοι γράφουν σε αυτές θα έπρεπε να ντρέπονται που καλλιεργούν αυτήν την τρομοκρατία σε ένα χώρο που θα μπορούσε να αποτελεί όαση σε αυτή τη μαυρίλα που ζούμε σε αυτήν τη χώρα. Όμως αντί αυτού, προωθούνται και σε high profile αθλητικά sites, παρουσιάζονται ως αντικειμενικοί και συνεχίζουν να μολύνουν τον αθλητισμό με τις ηλίθιες (δεν μπορώ να τις χαρακτηρίσω αλλιώς) και ανούσιες αναλύσεις τους.

To internet είναι ένας χώρος χωρίς όρια. Όταν πρόκειται, ωστόσο, για έγγραφο τύπο ο οποίος περνάει καθημερινά τέτοια μηνύματα στον κόσμο, τα πράγματα αλλάζουν και η πολιτεία φέρει άλλες ευθύνες. Τα πρόστιμα δεν πρόκειται να κάνουν τίποτα γιατί αυτοί που είναι πίσω από αυτές τις εφημερίδες δεν επηρεάζονται από τα "μικροποσά" που καλούνται να πληρώσουν. Η λύση είναι μόνο μία, η διάλυση.

Κάτι τέτοιο φυσικά δεν πρόκειται να γίνει,και έτσι η σαπίλα θα διαιωνίζεται στον αθλητισμό μας, με στημένους δημοσιογράφους να καθοδηγούν στρατιές βάρβαρων ηλιθίων, ενώ εμείς μιλάμε για Ολυμπιακούς Αγώνες, για Champions League, Euroleague κλπ. To μόνο που μπορούμε να κάνουμε, είναι να σαμποτάρουμε κάθε τέτοιου είδους δημοσίευμα, αντί να το στηρίζουμε με 1-1.50 ευρώ. Υπάρχουν τόσα ποιοτικά blogs με εκτενέστερη ανάλυση από τα οποία μπορούμε να ενημερωνόμαστε. Φτάνει πια με τους δημοσιογράφους του παρασκηνίου, της τσόντας, των κουτσομπολιών, των επιφανειακών αναλύσεων και του άκρατου φανατισμού.

No comments:

Post a Comment