Monday, November 29, 2010

The Century Of The Self

Μιας και είμαστε στο topic των ντοκιμαντέρ, ας προτείνω κι εγώ ένα, ίσως το καλύτερο που έχω δει. Το "The Century Of The Self" του Adam Curtis διερευνά, μεταξύ άλλων, τους τρόπους με τους οποίους οι άνθρωποι στην εξουσία χρησιμοποιούν τις ψυχαναλυτικές θεωρίες του Sigmund Freud με σκοπό να ικανοποιήσουν τις καταναλωτικές ανάγκες των πολιτών της σύγχρονης κοινωνίας και εν τέλει να τη χειραγωγήσουν προς όφελός τους. Θεωρώ ότι αξίζει να κάτσει να το παρακολουθήσει κανείς, καθώς το θέμα που πραγματεύεται είναι και θα είναι για πάντα επίκαιρο και τεράστιας σημασίας.

Η σειρά αποτελείται από 4 επεισόδια. Ακολουθεί σε embedded μορφή από το YouTube το πρώτο κομμάτι του 3ου επεισοδίου, το οποίο τιτλοφορείται "There is a Policeman Inside All Our Heads: He Must Be Destroyed". Πηγαίνοντας στο Youtube και κοιτάζοντας στα related videos θα βρείτε και τα υπόλοιπα κομμάτια αυτού και των άλλων 3 επεισοδίων.



Friday, November 26, 2010

The Two Escobars

Σίγουρα οι περισσότεροι από εσάς έχετε ακούσει μια φορά το όνομα Escobar. Το μυαλό όλων πάει αμέσως στον πασίγνωστο έμπορο ναρκωτικών Pablo Escobar, ο οποίος για κάποιο καιρό ήταν ο "νούμερο ένα" καταζητούμενος σε όλον τον κόσμο. Η φήμη του, καθώς και η δύναμή του είχαν ξεπεράσει τα στενά σύνορα της Κολομβίας και είχαν εξαπλωθεί σε όλη την υφήλιο, μαζί με το "αγαπημένο" του προϊόν, την κοκαΐνη. Όσοι ασχολούνται με το ποδόσφαιρο, ίσως να θυμούνται και κάποιον άλλον Escobar, τον Andres. Για όσους δεν τον γνωρίζουν, επρόκειτο για έναν εξαιρετικό ποδοσφαιριστή, ο οποίος αγωνιζόταν στην Κολομβία, ήταν ο αρχηγός της εθνικής ομάδας στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1994 και ο οποίος δολοφονήθηκε λίγο καιρό μετά την επιστροφή της ομάδας από τις ΗΠΑ. Αιτία για τη δολοφονία του ήταν πιθανότατα το αυτογκόλ που πέτυχε στον αγώνα της χώρας του με τις ΗΠΑ και το οποίο καταδίκασε την ομάδα του σε αποκλεισμό.

Πώς μου ήρθαν όμως όλα αυτά; Και τι σχέση μπορεί να έχουν αυτές οι τελείως διαφορετικές προσωπικότητες;

Πρόσφατα έτυχε να παρακολουθήσω ένα ντοκιμαντέρ του ESPN, το οποίο είχε τον τίτλο του άρθρου. Εντυπωσιάστηκα. Παρότι προερχόταν από αθλητικό κανάλι, η προσέγγιση στις δύο ιστορίες ήταν πραγματικά αξιόλογη καθώς και η σύνδεσή τους. Βλέπετε, ο Pablo Escobar, όπως και πολλοί άλλοι έμποροι ναρκωτικών στην Κολομβία, είχε τρέλα με το ποδόσφαιρο και επηρέαζε άμεσα την εξέλιξη του αθλήματος, καθώς ήταν ιδιοκτήτης ομάδας την οποία βοηθούσε με τα λεφτά που έβγαζε από το εμπόριο ναρκωτικών. Όταν το τελευταίο, έλαβε τόσο κολοσσιαίες διαστάσεις που του επέτρεπε να βγάζει εκατομμύρια ημερησίως και να ελέγχει κυριολεκτικά όλη τη χώρα, τότε ήταν και η εποχή που το ποδόσφαιρο της Κολομβίας άνθισε ποιοτικά. Ο Andres, ο οποίος έκανε τότε τα πρώτα του βήματα στο χώρο αυτό, βρέθηκε στην ομάδα του Pablo και κάπως έτσι άρχισαν να μπλέκονται οι ιστορίες δύο εντελώς διαφορετικών ανθρώπων, που το μόνο που μοιράζονταν ήταν ένα κοινό επίθετο.

Ενώ περίμενα ότι η εκπομπή θα εστίαζε κυρίως στην εμπλοκή του Pablo στο ποδόσφαιρο, κατά τη διάρκεια της κατάλαβα ότι έκανα λάθος. Η κοινωνική προσέγγιση στο "φαινόμενο" Escobar ήταν πραγματικά συναρπαστική. Το πώς έφτασε στην κορυφή, τα λόγια των στενών συγγενών και συνεργατών-δολοφόνων του, τα λόγια των απλών πολιτών που τον λάτρευαν ως ηγέτη παρά τον απαίσιο ρόλο του, οι απόψεις των ποδοσφαιριστών-εθνικών ηρώων εκείνης της εποχής, καθώς και οι εξωτερικές παρατηρήσεις ειδικών, κράτησαν αμείωτο το ενδιαφέρον μου καθ' όλη τη διάρκεια της εκπομπής. Η παρουσίαση της κατάστασης στην Κολομβία, του ρόλου των εμπόρων ναρκωτικών και του ποδοσφαίρου ξέφευγε από τον αθλητικό χαρακτήρα και το έκανε must-see ακόμα και για αυτούς που δεν ενδιαφέρονται ιδιαίτερα για το δημοφιλέστερο άθλημα.

Δε θέλω να σας πω περισσότερα για να μη σας χαλάσω εντελώς την αγωνία. Το συστήνω πάντως ανεπιφύλακτα σε όλους, ανεξαρτήτως αθλητικού προσανατολισμού ή όχι. Παρακάτω μπορείτε να δείτε το πρώτο μέρος του ντοκιμαντέρ. Μπορείτε να βρείτε τα υπόλοιπα πολύ εύκολα είτε στο YouTube, είτε στο Internet.



Wednesday, November 24, 2010

Fàilte gu Alba (καλώς ήλθατε στη Σκωτία)

Γεια και χαρά! Εδιμβούργο Σκωτίας εδώ, γνωστό και ως "Αθήνα του Βορρά" (εξαιρετικά ατυχής παραλληλισμός κατά την άποψη μου αλλά θα αναφερθώ σε αυτό μια άλλη φορά). Δέχτηκα με μεγάλη χαρά να συμμετέχω σε αυτή τη νέα προσπάθεια, παρ'όλο που δεν έχω καμία πρότερη δημοσιογραφική ή αρθρογραφική εμπειρία. Ωστόσο, μου άρεσε το αόριστο της θεματολογίας, κυρίως γιατί συμβαδίζει με την ιδιότητά μου (δεν είμαι σίγουρος αν θα την χαρακτήριζα και ικανότητα) να αποθηκεύω στο μυαλό μου πολλές, διάφορες, και συχνά όχι και τόσο χρήσιμες πληροφορίες (παράδειγμα της τελευταίας υποκατηγορίας: κάποτε ήξερα απ'έξω τις πρωτεύουσες όλων των χωρών του κόσμου). Κάποιες από αυτές, τις λιγότερο άχρηστες κατά προτίμηση, ευελπιστώ να μοιραστώ μαζί σας με την πάροδο του χρόνου, και αντίστοιχα να αναβαθμίσω ποιοτικά τη δική μου συλλογή με τις δικές σας σκέψεις.

Αυτά τα ολίγα και γενικόλογα, αντί προλόγου. Μιας και είναι το πρώτο μου post και για να μην πλατειάζω από τώρα, θα ήθελα απλώς να μοιραστώ μαζί σας ένα αρκετά πρόσφατο video που μου ήρθε στο μυαλό όταν πρωτοάκουσα τον τίτλο του blog. Όπως θα διαπιστώσετε, το περιεχόμενο ταιριάζει περισσότερο στο playground παρά στο hidden - από την άλλη βέβαια, πολλοί τέτοιοι "παιχνιδότοποι" συχνά κρύβονται γύρω μας και δεν μένει παρά να τους ανακαλύψουμε. Το video δίνει επίσης μια αρκετά ωραία και αντιπροσωπευτική απεικόνιση της πόλης (στο πρώτο κομμάτι) και της χώρας (στο δεύτερο) όπου κατοικοεδρεύω τα τελευταία χρόνια. Α, και μιας και αναφέρθηκαν και τραγούδια στο editorial, το δεύτερο μού έχει κολλήσει τις τελευταίες μέρες - The Jezabels - A little piece.


Editorial

Ο κόσμος γύρω μας αλλάζει. Όχι μόνο τα τοπία και οι πόλεις. Οι άνθρωποι κάθε μέρα αλλάζουν. Ή τουλάχιστον έτσι νομίζουμε. Έτσι λέμε ότι είναι η φυσική πορεία των πραγμάτων. Δεν είμαι εδώ για να το αμφισβητήσω αυτό, ακόμα και αν ο τίτλος του blog ίσως υποδηλώνει κάτι τέτοιο. Μέσα σε όλες αυτές τις διαρκείς αλλαγές, τους τρελούς ρυθμούς στους οποίους ζούμε υπάρχουν πράγματα που χάνουμε, που μας διαφεύγουν, που δεν προλαβαίνουμε να παρακολουθήσουμε, που δεν ξέρουμε καν ότι υπάρχουν. Ακόμα και όταν τα μαθαίνουμε έρχονται στιγμές που θέλουμε να πούμε (για να μην πω φωνάξουμε) κάτι αλλά δεν ξέρουμε πού και πώς. Νομίζω πώς όλοι κάπου μέσα μας έχουμε την ανάγκη απλά να εκφραστούμε. Αυτό, όμως, δεν είναι πάντα εύκολο.

Η έκφραση φυσικά δεν έρχεται μόνο με τα λόγια. Έκφραση είναι και ένα ωραίο τραγούδι, μια ενδιαφέρουσα ταινία, μια όμορφη φωτογραφία και άλλα πολλά. Ο καθένας μας θέλει να εκφράζεται διαφορετικά, τον ελκύουν άλλα πράγματα και τα ερεθίσματά του εν πολλοίς καθορίζουν το χαρακτήρα του, τη συμπεριφορά του, την προσωπικότητά του. Πρόσφατα σκεπτόμουν έντονα για τη διαφορετικότητα που μας περιβάλλει. Για το πόσο διαφορετικοί είναι τελικά οι γύρω μας, οι φίλοι μας, οι άνθρωποι που είναι τόσο κοντά μας, όλοι. Και όμως ο καθένας έχει κάτι να μας δώσει, άλλος περισσότερα άλλος λιγότερα (και δεν το λέω με ποσοτική έννοια).

Τότε ήταν που αποφάσισα ότι θα ήταν πολύ ωραίο να υπήρχε ένα μέρος (έστω ηλεκτρονικό), όπου πολλά από αυτά τα διαφορετικά ενδιαφέροντα θα μπορούσαν να συνυπάρξουν. Γνωρίζοντας αυτήν την στιγμή περίπου ποιοι θα γράφουν στο Hidden Playground, μπορώ να σας πω με βεβαιότητα ότι ακόμα και οι συντελεστές μεταξύ μας θα έχουμε έντονες διαφωνίες σε πολλά θέματα, θα έχουμε τελείως διαφορετικές προσεγγίσεις σε πολλά ζητήματα, άλλες ασχολίες, καθημερινότητες. Αυτό είναι που με συναρπάζει περισσότερο και είναι ένας από τους λόγους για τους οποίους πιστεύω ότι η συγκεκριμένη προσπάθεια θα είναι διαφορετική, ειλικρινής και αξιόλογη.

Όσον αφορά στον τίτλο, νομίζω ότι υπάρχουν μερικά μέρη (είτε γεωγραφικά, είτε μεταφορικά) που δε γνωρίζουν πολλοί. Όταν ανακαλύπτεις κάτι τέτοιο, τότε αντιλαμβάνεσαι την αξία του και την ομορφιά του. Αυτά τα «κρυμμένα» μέρη είναι εκεί που πηγαίνουμε όλοι στον προσωπικό μας χρόνο, όταν το έχουμε περισσότερο ανάγκη γιατί εκεί αισθανόμαστε πιο άνετα με τον εαυτό μας (και όχι μόνο), όπως ένα παιδί που τρέχει στην αγαπημένη του παιδική χαρά γιατί εκεί μπορεί να «παίξει» πιο ήσυχο και ευτυχισμένο.

Δε σας κουράζω άλλο με τις θεωρίες και τις μεταφορές. Στο Hidden Playground δε θα έχουμε συγκεκριμένη θεματολογία. Θα βρείτε από ταινίες και τηλεοπτικές σειρές μέχρι και προορισμούς, απόψεις για τα πάντα, ακόμα και για την ανεπτυγμένη ρομποτική (!). Ελπίζουμε και εσείς να μη διστάσετε να κάνετε ακόμα πιο ευρύ το πεδίο ενδιαφερόντων μας.

Let’s play…