Thursday, December 16, 2010

Και όταν καεί η Βουλή;

Εδώ και καιρό σκέφτομαι πώς θα μπορούσε να βοηθηθεί η Ελλάδα, πώς θα γινόταν να βρεθεί ένας τρόπος ώστε να εξομαλυνθούν οι άσχημες καταστάσεις που βιώνουμε καθημερινά και να υπάρχει τουλάχιστον μια ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο. Νομίζω, ότι κάθε νέος που ζει στην Αθήνα δε γίνεται να μη συλλογίζεται αναλόγως. Όπου και να πας υπάρχει μια μουντή ατμόσφαιρα, ο κόσμος είναι απογοητευμένος, οργισμένος, έχει χάσει πλέον κάθε οπτική για τα πράγματα και μέσα από όλο αυτό η πρωτεύουσα εκπέμπει μια απαίσια, ζοφερή αύρα.

Βλέποντας χτες τις εικόνες από το κέντρο της Αθήνας (στο internet φυσικά γιατί τα ΜΜΕ της χώρας απεργούσαν και μπορώ να πω ότι δε μου έλειψαν κιόλας) δεν μπορούσα παρά να βυθιστώ σε σκέψεις. Όταν δε, άρχισα να παρακολουθώ τα σχόλια διάφορων (φίλων και μη) σε πολλά sites τότε ήταν που απογοητεύτηκα εντελώς. Βλέπετε, η ελληνική κοινωνία νοσεί. Δεν ξέρω αν υπάρχουν πολλοί που να το καταλαβαίνουν αυτό. Η χώρα βουλιάζει εδώ και πολλά χρόνια ακόμα και από όταν δεν είχαμε ούτε μνημόνια, ούτε την πίεση που έχουμε τώρα. Είχαμε, ωστόσο, την ίδια νοοτροπία. Η ελληνική κοινωνία είναι σάπια και όσο αυτό παραμένει, κανένας δεν πρόκειται να μας σώσει. Αυτό είναι γεγονός. Αυτήν τη στιγμή, νομίζω ότι δεν υπάρχει ΤΙΠΟΤΑ που να λειτουργεί σωστά στην πραγματικότητά μας. Το πολιτικό σύστημα είναι διεφθαρμένο, ξεπερασμένο και ανίκανο. Το σύστημα υγείας πρακτικά ανύπαρκτο. Η εκπαίδευσή μας μηδαμινή. Δε χρειάζεται να απαριθμήσω και άλλες πληγές της χώρας, αφού είναι τόσο μαζικές που πραγματικά δεν έχει νόημα.

Και όμως συνεχίζουμε να πιστεύουμε ότι "η Ελλάδα θα τα καταφέρει", ότι "όταν είμαστε ενωμένοι ως Έλληνες μπορούμε να κάνουμε θαύματα", ότι "η Ελλάδα δεν πεθαίνει" και άλλα γελοία κλισέ. Η χώρα καταρρέει και νομίζω ότι δεν υπάρχει κάτι αυτήν τη στιγμή για να εμποδίσει την ολική κατάρρευσή της. Απλά δεν το έχουμε συνειδητοποιήσει.

Επαναλαμβάνω, όμως, ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα για εμένα δεν είναι αυτό, ούτε ο Παπανδρέου, ούτε ο Σαμαράς, ούτε η Τρόικα. Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι η νοοτροπία του "περήφανου" ελληνικού λαού. Βλέπω τις πορείες, τις κινητοποιήσεις, τις απαιτήσεις όλων όσων διαδηλώνουν και καταλαβαίνω την αγωνία τους, το φόβο τους αλλά δεν πρόκειται να "συγχωρέσω" σε κανέναν αυτήν την αρρωστημένη νοοτροπία που έχουμε αποκτήσει σε αυτήν τη χώρα. Ποια είναι αυτή; Δεν εκδηλώνεται σε όλους μας με τον ίδιο τρόπο. Συνοψίζεται, όμως, στην έλλειψη θεμελιώδους λογικής για συνύπαρξη σε μια κοινωνία.

Σε κάθε διαδήλωση η Αθήνα μετατρέπεται σε πεδίο μάχης. Όλοι το ξέρουμε. Όλοι το περιμένουμε. Όλοι προσπαθούμε να το αποφύγουμε. Θυμάμαι που κάποτε λέγαμε, "κάποια μέρα θα θρηνήσουμε θύματα". Και θύματα θρηνήσαμε και τίποτα δεν άλλαξε. Τράπεζες καίγονται, μαγαζιά καταστρέφονται, η αστυνομία πολλές φορές ασκεί εκτεταμένη βία. Φοβάσαι να κυκλοφορήσεις πλέον στο κέντρο της Αθήνας. Όχι τόσο για τη ζωή σου (αν και πάντα υπάρχει ως ενδεχόμενο) όσο για να μη βρεθείς μέσα σε όλα αυτά. Εκεί φτάσαμε. Και όμως υπάρχουν ορισμένοι που επικροτούν αυτές τις καταστάσεις. "Μόνο έτσι μπορούν να αλλάξουν τα πράγματα.", "Να καεί η Βουλή" κλπ. Και αναρωτιέμαι, άντε και κάηκε η Βουλή ποιος θα μπει μέσα μετά; Ποιος είναι αυτός ο τόσο ικανός να κυβερνήσει που δε φαίνεται πουθενά τώρα; Υπάρχει κάποιος να μπει και να κάνει τη διαφορά;

Ποιον κοροϊδεύουμε; Έχουμε αυτούς τους πολιτικούς γιατί αυτοί βγαίνουν από το πολιτικό σύστημα της χώρας. Όταν ακόμα και σήμερα παρόλο που ΚΑΝΕΝΑ κόμμα δεν έχει σταθεί στο ύψος των περιστάσεων, των απαιτήσεων, έχεις ανθρώπους που είναι βαμμένοι κομματικά τότε καταλαβαίνεις ότι έχουμε πρόβλημα. Όταν έχεις ως χώρα αναρίθμητους νέους που τρέχουν για να εξασφαλίσουν ψήφους μέσα στα πανεπιστήμια και είναι από τα 20 τους "κομματόσκυλα", πώς γίνεται να έχεις ελπίδα για το μέλλον; Ποιος θα κυβερνήσει μετά; Μα φυσικά αυτοί που τρέχουν τώρα, αυτοί που συστρατεύονται με την πολιτική του μητρικού κόμματος, αυτοί που παλεύουν τόσο απεγνωσμένα να βάλουν αυτό το αρρωστημένο πολιτικό σύστημα στην καρδιά της εκπαίδευσης, στην καρδιά του μέλλοντος, στην καρδιά της ελπίδας. Και τα έχουν καταφέρει εδώ και πολύ καιρό. Άρα μαζί με αυτούς έχει πεθάνει κάθε όραμα, κάθε ελπίδα.

Αναρωτιέμαι πώς μπορεί κάποιος να χαίρεται με την επίθεση ενός όχλου 30 ανθρώπων σε έναν μεμονωμένο, άοπλο άνθρωπο επειδή ήταν πρώην υπουργός (δεν εξετάζω αν ήταν καλός ή κακός ή διεφθαρμένος); Τι δείχνει αυτό για την κοινωνία μας; Όταν επιβραβεύεται η τόσο ωμή βία; Οι απορίες μου πέφτουν στο κενό. Δεν υπάρχει λογική πλέον στην Ελλάδα. Μας έχει εγκαταλείψει εδώ και χρόνια.

Νιώθω ότι η κατάσταση είναι μη αναστρέψιμη. Μέχρι να μάθουμε να σκεφτόμαστε με διαφορετικό τρόπο, να γίνουν τρομακτικά βαθιές αλλαγές στον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε ορισμένα πράγματα, δεν πρόκειται να πάμε μπροστά, θα βυθιζόμαστε ολοένα και περισσότερο σε αυτόν το βούρκο που δεν είναι μόνο οικονομικός, αλλά πρώτιστα κοινωνικός.

Η Ελλάδα πεθαίνει. Δεν ξέρω αν θέλω να σωθεί. Φοβάμαι ότι αν γίνει αυτό, η κοινωνία δε θα υποστεί αυτές τις ρηξικέλευθες αλλαγές, που είναι τόσο αναγκαίες. Θα συντηρηθούν οι αυθαιρεσίες, οι ανίκανοι πολιτικοί που φοβούνται να κάνουν ό,τι πρέπει για να μη χάσουν τις ψήφους, η νοοτροπία του χουλιγκανισμού που κυβερνά στους δρόμους, η "ελληνική μαγκιά" που συνάδει πλέον με κουτοπονηριά, οι μονόπλευρες απαιτήσεις, η βία που προβάλλεται ως λύση σε όλα.

Η Ελλάδα πεθαίνει και ο λαός της την κοιτά στα μάτια αποβλακωμένος και προσπαθεί να βρει τι φταίει, να κάνει τους υπεύθυνους να πληρώσουν, να σώσει ό,τι μπορεί την τελευταία στιγμή. Αυτό το αρρωστημένο σύστημα, όμως, που καλλιεργείται εδώ και δεκαετίες δεν τον αφήνει να βλέπει το δάσος, και έτσι κουτουλάει σε μεμονωμένα δέντρα. Νομίζω ότι είναι ουτοπικό, πλέον, να περιμένω να ξυπνήσει μόνος του και να αφαιρέσει τα καρκινώματα που τον ταλαιπωρούν. Χρειάζονται νέοι άνθρωποι, υγιείς, να έχουν μεγαλώσει μακριά από όλη αυτήν την αρρώστια, να προτίθενται να δουλέψουν μαζί, παρά τις διαφορετικές αντιλήψεις τους, όχι για να διορθώσουν μόνο τα οικονομικά ελλείμματα, αλλά για να αναδιαρθρώσουν πλέον ολόκληρη την ελληνική κοινωνία, να της δώσουν νέα οπτική, να κάνουν πράγματα που σε όλον τον κόσμο θεωρούνται δεδομένα και εδώ απουσιάζουν, να εμπνεύσουν τον κόσμο και να δώσουν επιτέλους αυτό το όραμα που τόσο λείπει από το σκοτεινό παρόν μας.

4 comments:

  1. συμφωνώ απόλυτα..

    το θέμα είναι τι μπορούμε να αλλάξουμε εσύ και εγώ που σκεφτόμαστε το ίδιο? και πώς?

    ReplyDelete
  2. Νομίζω δεν υπάρχουν και πολλά που μπορούμε να κάνουμε. Ίσως να εκφράζουμε την άποψή μας σε σχετικές κουβέντες και να φροντίζουμε όσο μπορούμε να είμαστε εμείς "σωστοί", ακόμα και αν η κοινωνία δε μας "βοηθά" σε αυτό.

    ReplyDelete
  3. to thema dn einai ti mporoun na allaksoun aytoi pou skeftontai to idio. to arthro eidika anaferei na doulepsoun mazi aytoi pou skeftontai diaforetika.
    nomizw omws oti yparxoun poly perisotera pragmata pou mporoume na kanoume apto na ekfrazoume tin apopsi mas. paradeigmata ektos tou sistimatos yparxoun polla kai to mono pou exoume na kanoume einai na apodeiksoume oti san genia dn kathomaste apragoi alla oute i prwti mas antidrasi einai via.
    eksallou those who can do, those who can't teach!
    kali sinexeia me to blog

    ReplyDelete
  4. Σίγουρα είναι πολύ σημαντικό να μένεις "εκτός συστήματος" όπως λες και να αντιδράς σε αυτήν τη "νοοτροπία". Συμφωνούμε ότι το να εκφράζεις την άποψή σου από μόνο του δεν αρκεί. Εννοούσα, βέβαια, να την εκφράζεις έτσι ώστε να προβληματίζεις και άλλους και να γίνονται δημιουργικές συζητήσεις, που μόνο καλό μπορούν να κάνουν.

    ReplyDelete