Tuesday, December 28, 2010

Fleur Blanche


Chills...

Monday, December 27, 2010

Μόνο στην Ελλάδα γίνονται αυτά (;)

Φράση χιλιοειπωμένη, ιδίως όταν αναφερόμαστε σε πολιτική/πολιτικούς/δημοσιογράφους/αστυνομικούς. Φαίνεται όμως ότι γίνονται και αλλού, τελικά. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, ένα video που είδα σχετικά με τις πρόσφατες διαδηλώσεις στο Λονδίνο για την επικείμενη αύξηση των πανεπιστημιακών διδάκτρων. Χαρακτηριστική λεπτομέρεια, στη θέση του "απολογούμενου" διαδηλωτή βρίσκεται ένας νεαρός που πάσχει από εγκεφαλική παράλυση.

BBC Jody McIntyre interview - Greek subs (Σχολιαστές χωρίς Σύνορα)


Για την ιστορία, το BBC έχει ήδη δεχθεί πολλές διαμαρτυρίες αγανακτισμένων τηλεθεατών για την προκλητική στάση του δημοσιογράφου Ben Brown. Αφήνω στην κρίση σας το ποιες θα ήταν οι αντιδράσεις εδώ, αν το "BBC" αντικαθίστατο από "Mega/ANT1/Alpha/κλπ." (ή, καθ'ότι είναι το εκεί κρατικό κανάλι, "ΝΕΤ") ή αν η "London Metropolitan Police" έδινε τη θέση της στην "ΕΛ.ΑΣ."...

Friday, December 24, 2010

Coxcomb Red

Συνεχίζοντας την παράδοση των... μη παραδοσιακών.



Wednesday, December 22, 2010

Flowers In December

'Ηρθε η ώρα να συστηθώ και εγώ. Άρθρα δε νομίζω να γράφω αλλά ευχαρίστως θα επενδύω μουσικά το όλο εγχείρημα! Βλέπε παρηγοριά του ευσεβούς πόθου-και πόθος θα παραμείνει- του ραδιοφωνικού παρουσιαστή! Είπα να αναρτήσω κάτι επίκαιρο, αλλά όχι εορταστικό! Την ευχαρίστηση αυτή την αφήνω στους επαγγελματίες! Τουλάχιστον πέτυχα το μήνα! Enjoy...

"Send me your flowers of your December, send me your dreams of your candied wine. I've got just one thing I can't give you... Just one more thing of mine..."



Monday, December 20, 2010

Και τώρα... ας περάσουμε στο επόμενο θέμα!

Με αφορμή το βιβλίο του Neil Postman πάνω στην επίδραση της τηλεόρασης στο περιεχόμενο του σύγχρονου πολιτισμού, αποφάσισα να γράψω λίγα λόγια για αυτό και πιο συγκεκριμένα, για την ιστορικότητα και την μνήμη σήμερα. Ο Postman ήταν ένας Αμερικανός ακαδημαϊκός και θεωρητικός των μέσων ενημέρωσης και η συμβολή του στην κριτική και θεωρία των media και της εκπαίδευσης θεωρείται ιδιαίτερα σημαντική. Ασφαλώς εδώ δεν πρόκειται να επιχειρήσω να κάνω κριτική του βιβλίου, απλώς παραθέτω αποσπάσματα από το κείμενο και προσθέτω ορισμένες δικές μου σκέψεις πάνω σε αυτά.

Το βιβλίο εξετάζει την πιθανότητα να είχε δίκιο ο Huxley όταν εξέφραζε τους φόβους του για το γεγονός πως δεν θα υπήρχε λόγος να απαγορευτεί ένα βιβλίο γιατί δεν θα βρισκόταν άνθρωπος πρόθυμος να διαβάσει. Σε αντίθεση δηλαδή με τον Orwell, που τον φόβιζαν οι άνθρωποι που θα απαγόρευαν τα βιβλία και εκείνους που θα μας στερούσαν την πληροφόρηση, ο Huxley φοβόταν εκείνους που θα μας υπερ-πληροφορούσαν τόσο ώστε να καταντήσουμε πλάσματα παθητικά και εγωιστικά. Η αλήθεια τελικά ίσως να μην φυλάσσεται μυστική, αλλά να πνίγεται σε έναν ωκεανό σύγχυσης.

Ο Postman ξεκινάει κάνοντας μία ιστορική αναδρομή στους κύριους τρόπους πληροφόρησης των ανθρώπων ανά τους αιώνες. Αναφέρεται στο πέρασμα από την εποχή των προφορικών μεταδόσεων, στην επανάσταση που έφερε το έντυπο κείμενο και η τυπογραφία και στη συνέχεια στο πέρασμα από την εποχή του αφηγηματικού λόγου, στην εποχή του θεάματος.

Όπως σχολιάζει ο Lewis Mumford πάνω στην επιστημολογική αλλαγή που συντελέστηκε με την έναρξη του 16ου αιώνα: "Περισσότερο από κάθε άλλο μέσο, το τυπωμένο βιβλίο απελευθέρωσε τον άνθρωπο από την κυριαρχία του άμεσου και του τοπικού. Το εντύπως παρουσιασμένο γεγονός εντυπωσίαζε περισσότερο από τα πραγματικά γεγονότα. Για να υπάρξεις έπρεπε να υφίστασαι στο έντυπο. Ο υπόλοιπος κόσμος άρχιζε να γίνεται σκιώδης. Η μάθηση κατέληξε βιβλιοκεντρική."

Το πέρασμα όμως από την μαγεία του γραπτού λόγου στην ηλεκτρονική μαγεία, ο Postman βρίσκει πως ήταν γρήγορο και βεβιασμένο.

Γραπτός λόγος σημαίνει να ακολουθείς μία πορεία σκέψης που απαιτεί ικανότητες ταξινόμησης, εξαγωγής συμπερασμάτων και ανάλυσης συλλογισμών.

Ο κόσμος του θεάματος όμως, που ξεκίνησε με τον τηλέγραφο και κορυφώνεται με την τηλεόραση μεταδίδει συνεχώς πληροφορίες στερημένες από πλαίσιο αναφοράς. Η μεγάλη ροή των πληροφοριών έχει ελάχιστη ή και καμία σχέση με τους αποδέκτες, με το κοινωνικό ή πνευματικό πλαίσιο που αφορά τη ζωή των ανθρώπων. Ολόκληρος ο κόσμος απέκτησε ειδησεογραφικό περιεχόμενο και όλα έγιναν υπόθεση όλων. Η τηλεόραση απλώς εκπέμπει πληροφορίες. Δεν τις συλλέγει, ούτε τις αναλύει, ούτε τις εξηγεί. Οι ειδήσεις έχουν τη μορφή συνθημάτων, με εντυπωσιακά χαρακτηριστικά. Σκοπός τους είναι να γίνονται αντιληπτές με ενθουσιασμό και να ξεχνιούνται γρήγορα. Μιλάνε με μία γλώσσα απολύτως ασυνεχή. Η μία είδηση δεν έχει καμία σχέση με την επόμενη. Είναι σαν "επικεφαλίδες" οι οποίες στέκονται με αυτάρκεια και ο δέκτης οφείλει -αν μπορεί- να δημιουργήσει μόνος του ένα νόημα γι' αυτές. Ο πομπός δεν είναι υποχρεωμένος να του το προσφέρει.

Καταλήγουμε να γνωρίζουμε για την ύπαρξη πολλών πραγμάτων, αλλά να αγνοούμε την ουσία τους. Οι "γνώσεις" που παίρνουμε είναι αποσπασματικές και αποκομμένες από ένα γνωσιακό πλαίσιο. Αν δεν μπορούμε να τις εντάξουμε σε κάποιο τέτοιο πλαίσιο, τότε γρήγορα θα ξεχαστούν. Είναι το φαινόμενο των σταυρολέξων ή του trivial pursuit. Αποσπασματική γνώση, που η μόνη της χρησιμότητα είναι η ψυχαγωγία. Όχι ο προβληματισμός ή η δράση.

Με τα θραύσματα πληροφοριών όμως που συνεχώς δεχόμαστε από τα ηλεκτρονικά μέσα, δεν μπορούμε να έχουμε πρόσβαση σε μία ιστορική προοπτική. Λόγω της απουσίας της συνέχειας και του πλαισίου αναφοράς, τα κομμάτια πληροφοριών δεν μπορούν να ενσωματωθούν σε ένα πλήρες και συμπαγές σύνολο. Δεν είναι ούτε ισχυρογνωμοσύνη, ούτε άγνοια, αλλά μία αίσθηση μη αναφορικότητας που οδηγεί στην έκπτωση της ιστορίας. Δεν αρνούμαστε να θυμηθούμε, ούτε και το θεωρούμε άχρηστο. Αντιθέτως, αδυνατούμε να θυμηθούμε.

Κλείνοντας κάπου εδώ την σύντομη αναφορά μου σε ένα τόσο σημαντικό (για μένα) βιβλίο, και ελπίζοντας, στην προσπάθειά μου να χωρέσω σε λίγες γραμμές όσα μπορούσα, να έδωσα μία ιδέα γι' αυτό και όχι μία θολή εικόνα, θα σας αφήσω με το (κρίσιμο) ερώτημα που θέτει ο Postman: "Είναι τελικά η εποχή που ζούμε μία εποχή "υπερκινητικών πασχόντων από αμνησία";

Neil Postman: "Διασκέδαση μέχρι θανάτου- Ο δημόσιος λόγος στην εποχή του θεάματος"
Lewis Mumford: "Ο μύθος της Μηχανής"

Saturday, December 18, 2010

Pet Shop

Το "Pet Shop" είναι μια ελληνική ταινία μικρού μήκους που είδα πρόσφατα. Έχει αποσπάσει πολλά βραβεία σε ελληνικά και διεθνή φεστιβάλ (καλύτερη ταινία μικρού μήκους στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ολυμπίας για παιδιά και νέους, καλύτερη ταινία μικρού μήκους στο Φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους της Πάτρας και ειδικό βραβείο, ειδική Μνεία στο Ευρωπαϊκό Φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους της Πεσκάρα, ειδική Μνεία στη Φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους της Νάουσας, Silber Metal στο Φεστιβάλ der Nationen, Silber Metal στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Des Nightkommerziellen Films).

Πρόκειται για μια εξαιρετική παραγωγή που αναμφίβολα θα σας συγκινήσει.



Thursday, December 16, 2010

Και όταν καεί η Βουλή;

Εδώ και καιρό σκέφτομαι πώς θα μπορούσε να βοηθηθεί η Ελλάδα, πώς θα γινόταν να βρεθεί ένας τρόπος ώστε να εξομαλυνθούν οι άσχημες καταστάσεις που βιώνουμε καθημερινά και να υπάρχει τουλάχιστον μια ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο. Νομίζω, ότι κάθε νέος που ζει στην Αθήνα δε γίνεται να μη συλλογίζεται αναλόγως. Όπου και να πας υπάρχει μια μουντή ατμόσφαιρα, ο κόσμος είναι απογοητευμένος, οργισμένος, έχει χάσει πλέον κάθε οπτική για τα πράγματα και μέσα από όλο αυτό η πρωτεύουσα εκπέμπει μια απαίσια, ζοφερή αύρα.

Βλέποντας χτες τις εικόνες από το κέντρο της Αθήνας (στο internet φυσικά γιατί τα ΜΜΕ της χώρας απεργούσαν και μπορώ να πω ότι δε μου έλειψαν κιόλας) δεν μπορούσα παρά να βυθιστώ σε σκέψεις. Όταν δε, άρχισα να παρακολουθώ τα σχόλια διάφορων (φίλων και μη) σε πολλά sites τότε ήταν που απογοητεύτηκα εντελώς. Βλέπετε, η ελληνική κοινωνία νοσεί. Δεν ξέρω αν υπάρχουν πολλοί που να το καταλαβαίνουν αυτό. Η χώρα βουλιάζει εδώ και πολλά χρόνια ακόμα και από όταν δεν είχαμε ούτε μνημόνια, ούτε την πίεση που έχουμε τώρα. Είχαμε, ωστόσο, την ίδια νοοτροπία. Η ελληνική κοινωνία είναι σάπια και όσο αυτό παραμένει, κανένας δεν πρόκειται να μας σώσει. Αυτό είναι γεγονός. Αυτήν τη στιγμή, νομίζω ότι δεν υπάρχει ΤΙΠΟΤΑ που να λειτουργεί σωστά στην πραγματικότητά μας. Το πολιτικό σύστημα είναι διεφθαρμένο, ξεπερασμένο και ανίκανο. Το σύστημα υγείας πρακτικά ανύπαρκτο. Η εκπαίδευσή μας μηδαμινή. Δε χρειάζεται να απαριθμήσω και άλλες πληγές της χώρας, αφού είναι τόσο μαζικές που πραγματικά δεν έχει νόημα.

Και όμως συνεχίζουμε να πιστεύουμε ότι "η Ελλάδα θα τα καταφέρει", ότι "όταν είμαστε ενωμένοι ως Έλληνες μπορούμε να κάνουμε θαύματα", ότι "η Ελλάδα δεν πεθαίνει" και άλλα γελοία κλισέ. Η χώρα καταρρέει και νομίζω ότι δεν υπάρχει κάτι αυτήν τη στιγμή για να εμποδίσει την ολική κατάρρευσή της. Απλά δεν το έχουμε συνειδητοποιήσει.

Επαναλαμβάνω, όμως, ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα για εμένα δεν είναι αυτό, ούτε ο Παπανδρέου, ούτε ο Σαμαράς, ούτε η Τρόικα. Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι η νοοτροπία του "περήφανου" ελληνικού λαού. Βλέπω τις πορείες, τις κινητοποιήσεις, τις απαιτήσεις όλων όσων διαδηλώνουν και καταλαβαίνω την αγωνία τους, το φόβο τους αλλά δεν πρόκειται να "συγχωρέσω" σε κανέναν αυτήν την αρρωστημένη νοοτροπία που έχουμε αποκτήσει σε αυτήν τη χώρα. Ποια είναι αυτή; Δεν εκδηλώνεται σε όλους μας με τον ίδιο τρόπο. Συνοψίζεται, όμως, στην έλλειψη θεμελιώδους λογικής για συνύπαρξη σε μια κοινωνία.

Σε κάθε διαδήλωση η Αθήνα μετατρέπεται σε πεδίο μάχης. Όλοι το ξέρουμε. Όλοι το περιμένουμε. Όλοι προσπαθούμε να το αποφύγουμε. Θυμάμαι που κάποτε λέγαμε, "κάποια μέρα θα θρηνήσουμε θύματα". Και θύματα θρηνήσαμε και τίποτα δεν άλλαξε. Τράπεζες καίγονται, μαγαζιά καταστρέφονται, η αστυνομία πολλές φορές ασκεί εκτεταμένη βία. Φοβάσαι να κυκλοφορήσεις πλέον στο κέντρο της Αθήνας. Όχι τόσο για τη ζωή σου (αν και πάντα υπάρχει ως ενδεχόμενο) όσο για να μη βρεθείς μέσα σε όλα αυτά. Εκεί φτάσαμε. Και όμως υπάρχουν ορισμένοι που επικροτούν αυτές τις καταστάσεις. "Μόνο έτσι μπορούν να αλλάξουν τα πράγματα.", "Να καεί η Βουλή" κλπ. Και αναρωτιέμαι, άντε και κάηκε η Βουλή ποιος θα μπει μέσα μετά; Ποιος είναι αυτός ο τόσο ικανός να κυβερνήσει που δε φαίνεται πουθενά τώρα; Υπάρχει κάποιος να μπει και να κάνει τη διαφορά;

Ποιον κοροϊδεύουμε; Έχουμε αυτούς τους πολιτικούς γιατί αυτοί βγαίνουν από το πολιτικό σύστημα της χώρας. Όταν ακόμα και σήμερα παρόλο που ΚΑΝΕΝΑ κόμμα δεν έχει σταθεί στο ύψος των περιστάσεων, των απαιτήσεων, έχεις ανθρώπους που είναι βαμμένοι κομματικά τότε καταλαβαίνεις ότι έχουμε πρόβλημα. Όταν έχεις ως χώρα αναρίθμητους νέους που τρέχουν για να εξασφαλίσουν ψήφους μέσα στα πανεπιστήμια και είναι από τα 20 τους "κομματόσκυλα", πώς γίνεται να έχεις ελπίδα για το μέλλον; Ποιος θα κυβερνήσει μετά; Μα φυσικά αυτοί που τρέχουν τώρα, αυτοί που συστρατεύονται με την πολιτική του μητρικού κόμματος, αυτοί που παλεύουν τόσο απεγνωσμένα να βάλουν αυτό το αρρωστημένο πολιτικό σύστημα στην καρδιά της εκπαίδευσης, στην καρδιά του μέλλοντος, στην καρδιά της ελπίδας. Και τα έχουν καταφέρει εδώ και πολύ καιρό. Άρα μαζί με αυτούς έχει πεθάνει κάθε όραμα, κάθε ελπίδα.

Αναρωτιέμαι πώς μπορεί κάποιος να χαίρεται με την επίθεση ενός όχλου 30 ανθρώπων σε έναν μεμονωμένο, άοπλο άνθρωπο επειδή ήταν πρώην υπουργός (δεν εξετάζω αν ήταν καλός ή κακός ή διεφθαρμένος); Τι δείχνει αυτό για την κοινωνία μας; Όταν επιβραβεύεται η τόσο ωμή βία; Οι απορίες μου πέφτουν στο κενό. Δεν υπάρχει λογική πλέον στην Ελλάδα. Μας έχει εγκαταλείψει εδώ και χρόνια.

Νιώθω ότι η κατάσταση είναι μη αναστρέψιμη. Μέχρι να μάθουμε να σκεφτόμαστε με διαφορετικό τρόπο, να γίνουν τρομακτικά βαθιές αλλαγές στον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε ορισμένα πράγματα, δεν πρόκειται να πάμε μπροστά, θα βυθιζόμαστε ολοένα και περισσότερο σε αυτόν το βούρκο που δεν είναι μόνο οικονομικός, αλλά πρώτιστα κοινωνικός.

Η Ελλάδα πεθαίνει. Δεν ξέρω αν θέλω να σωθεί. Φοβάμαι ότι αν γίνει αυτό, η κοινωνία δε θα υποστεί αυτές τις ρηξικέλευθες αλλαγές, που είναι τόσο αναγκαίες. Θα συντηρηθούν οι αυθαιρεσίες, οι ανίκανοι πολιτικοί που φοβούνται να κάνουν ό,τι πρέπει για να μη χάσουν τις ψήφους, η νοοτροπία του χουλιγκανισμού που κυβερνά στους δρόμους, η "ελληνική μαγκιά" που συνάδει πλέον με κουτοπονηριά, οι μονόπλευρες απαιτήσεις, η βία που προβάλλεται ως λύση σε όλα.

Η Ελλάδα πεθαίνει και ο λαός της την κοιτά στα μάτια αποβλακωμένος και προσπαθεί να βρει τι φταίει, να κάνει τους υπεύθυνους να πληρώσουν, να σώσει ό,τι μπορεί την τελευταία στιγμή. Αυτό το αρρωστημένο σύστημα, όμως, που καλλιεργείται εδώ και δεκαετίες δεν τον αφήνει να βλέπει το δάσος, και έτσι κουτουλάει σε μεμονωμένα δέντρα. Νομίζω ότι είναι ουτοπικό, πλέον, να περιμένω να ξυπνήσει μόνος του και να αφαιρέσει τα καρκινώματα που τον ταλαιπωρούν. Χρειάζονται νέοι άνθρωποι, υγιείς, να έχουν μεγαλώσει μακριά από όλη αυτήν την αρρώστια, να προτίθενται να δουλέψουν μαζί, παρά τις διαφορετικές αντιλήψεις τους, όχι για να διορθώσουν μόνο τα οικονομικά ελλείμματα, αλλά για να αναδιαρθρώσουν πλέον ολόκληρη την ελληνική κοινωνία, να της δώσουν νέα οπτική, να κάνουν πράγματα που σε όλον τον κόσμο θεωρούνται δεδομένα και εδώ απουσιάζουν, να εμπνεύσουν τον κόσμο και να δώσουν επιτέλους αυτό το όραμα που τόσο λείπει από το σκοτεινό παρόν μας.

Monday, December 13, 2010

Lost Art

Δεν ξέρω αν είμαι ο κατάλληλος να μιλήσω για την τέχνη και τις εκφάνσεις της σε παγκόσμιο επίπεδο. Θεωρώ, όμως, ότι είναι ένα από τα ζητήματα όπου πραγματικά όλοι μπορούν να έχουν λόγο και αυτός να έχει βάση. Τον τελευταίο καιρό, έχει τύχει να μπω σε αρκετά sites, να δω πολλά links και να επισκεφτώ μερικές (όχι πολλές ομολογουμένως) εκθέσεις και έχω σχηματίσει μια άποψη για το τι είναι τέχνη ή τι αντιλαμβανόμαστε ως τέχνη πλέον. Προφανώς δε θέλω να υποδείξω σε κανέναν τι θα έπρεπε να θεωρεί τέχνη. Αυτό είναι καθαρά υποκειμενικό.

Οι μορφές για τις οποίες θέλω να μιλήσω υπάγονται κυρίως στη φωτογραφία και τα videos, αλλά σίγουρα μπορεί κάποιος να τις γενικοποιήσει. Αρκετά με τις εισαγωγές. Έχω την εντύπωση τον τελευταίο καιρό ότι έχει "παρεξηγηθεί" η έννοια της τέχνης. Δεν ξέρω αν είναι παγκόσμιο φαινόμενο (πιθανότατα ναι) ή αν συναντάται σε τέτοιο βαθμό στη χώρα μας, όμως πιστεύω ότι ο αέναος προβληματισμός κάθε καλλιτέχνη να βγάλει κάτι ρεαλιστικό, κάτι ανατρεπτικό, κάτι βαθιά (ή πολλές φορές επιφανειακά) κοινωνικό έχει φτάσει σε ένα σημείο όπου "τα πάντα είναι τέχνη". Παίρνουμε μια οποιαδήποτε φωτογραφία, τη βάζουμε σε black and white ή polaroid χαρακτηριστικά, παίζουμε με τα χρώματα και αυτό το βαφτίζουμε τέχνη.

Συμφωνώ ότι η τέχνη πρέπει να ταρακουνά τους ανθρώπους, να τους κάνει να σκέφτονται παραπάνω για ορισμένα ζητήματα, να σοκάρει ορισμένες φορές. Νιώθω, ωστόσο, ότι πλέον είμαστε σαν πειραματόζωα, έρμαια στις διαθέσεις του κάθε καλλιτέχνη που ξέρει ότι έχει ένα κοινό εκεί έξω, ο οποίος λέει "Ας κάνω και αυτό να δούμε αν θα το χάψουν". Ψάχνουμε για να είμαστε "ψαγμένοι" και αυτό προσωπικά δεν το θεωρώ αληθινό και καλό.

Βομβαρδιζόμαστε καθημερινά με βίαιες εικόνες, με άσχημες εικόνες, οι οποίες μας αλλοτριώνουν ως ανθρώπους και επηρεάζουν τις ζωές μας και τις σχέσεις μας με τους άλλους. Σίγουρα δε θα μπορούσε να μην εισχωρήσει αυτό στην τέχνη. Κάτι άλλο που βλέπουμε πλέον παντού είναι το σεξ. Έχοντας ξεφύγει από την εποχή των ταμπού και της κοινωνικής κατακραυγής, το σεξ έχει αναδειχθεί (δικαιολογημένα) σε σύμβολο και παρουσιάζεται παντού και σε διάφορες μορφές. Φυσικά δεν πρόκειται να κατακρίνω κάτι τέτοιο. Αλλού παρουσιάζω τις ενστάσεις μου.

Τον τελευταίο καιρό, βλέπω πάρα πολλές "ανατρεπτικές" φωτογραφίες ή "επαναστατικά" videos, που σκοπός τους είναι να απεικονίσουν κυνικά την κοινωνία ή το σεξ ή και τα δύο μαζί. Σίγουρα μερικά από αυτά είναι αξιόλογα, όμως τα περισσότερα μου δημιουργούν ένα άβολο συναίσθημα που καμία σχέση δεν έχει με τέχνη. Δεν πιστεύω ότι η τελευταία πρέπει να είναι κάτι εξιδανικευμένο, που να σου παρουσιάζει μόνο όμορφες καταστάσεις, όμως το να εντείνεις ή να δημιουργείς brutal, άσχημες εικόνες, να τις προβάλεις σε τόσο μεγάλο βαθμό και να το ονομάζεις τέχνη δε με βρίσκει καθόλου σύμφωνο. Προσωπικά, το βρίσκω ενοχλητικό, άσχημο και υπερβολικά wannabe.

Η οργή και ο συνδυασμός αρνητικών συναισθημάτων (απόγνωση, απελπισία, ρουτίνα, αποξένωση) που κρύβεται μέσα μας, απόρροια της κοινωνίας στην οποία ζούμε (ειδικά στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια), σίγουρα παίζουν μεγάλο ρόλο σε αυτήν την τάση (για να μην πω ότι είναι ο γενεσιουργός λόγος). Ο κατακλυσμός, ωστόσο, που δεχόμαστε από brutal εικόνες είτε σχετικές με το σεξ, είτε απλά άσχημα συνδυασμένες με αυτό, είτε και εντελώς άσχετες, νομίζω ότι μόνο κακό μπορεί να κάνει. Είναι λες και θέλουμε ο "σκοτεινός" χαρακτήρας της κοινωνίας μας να περάσει πλέον και στην τέχνη και να εντυπωθεί για τα καλά στα δύσμοιρα μυαλά μας. Γιατί; Γιατί αυτή είναι η πραγματικότητα, αυτή είναι η ζωώδης φύση των ανθρώπων και καλό είναι να το συνηθίζουμε;

Εγώ θέλω η τέχνη να εμπνέει. Να δίνει άλλο αέρα στο δωμάτιο. Να το φωτίζει (ακόμα και όταν είναι πιο "dark"). Η τέχνη θέλω να προκαλεί δημιουργικά συναισθήματα στους ανθρώπους, όχι να τους υπερτονίζει επαναλαμβανόμενα ρουτινιασμένες, βίαιες εικόνες (σεξουαλικές και όχι).

Βέβαια, είναι πιθανό να ανήκω σε μια μειοψηφία (ή πλειοψηφία) που δεν αντιλαμβάνεται την "ομορφιά" αυτών των δημιουργημάτων και να είμαι υπερβολικός στην κρίση μου. Όπως και να έχει, πάντως, προτιμώ να θεωρώ καλλιτέχνη κάποιον που "φροντίζει" και καθοδηγεί το κοινό του δημιουργικά.

Κλείνω με τα λόγια δύο μεγάλων καλλιτεχνών, τα οποία θεωρώ ότι ταιριάζουν απόλυτα με αυτό που προσπαθώ να πω.

All that I desire to point out is the general principle that life imitates art far more than art imitates life.
Oscar Wilde

Art washes away from the soul the dust of everyday life.
Picasso

Thursday, December 2, 2010

The 8 o'clock news: blast from the past

Θυμάμαι, όταν ήμουν (πιο) μικρός, από το Δημοτικό ακόμα, ότι μου άρεσε πολύ να βλέπω τις ειδήσεις στην τηλεόραση το βράδυ με τον πατέρα μου. Παρόλο που δεν έχουν περάσει και πάρα πολλά χρόνια από τότε, η μορφή και τα μέσα της καθημερινής ενημέρωσης ήταν αρκετά διαφορετικά από ότι σήμερα. Το διαδίκτυο βρισκόταν ακόμα στα γεννοφάσκια του και δεν είχε εισχωρήσει ακόμα στην καθημερινή μας ζωή όπως τώρα, οπότε τα δελτία ειδήσεων ήταν ίσως ο μόνος τρόπος να ενημερωθεί κανείς με ήχο και εικόνα για την επικαιρότητα (και χωρίς τα παράθυρα και τους φεγγίτες που τα έχουν κατακλύσει σήμερα). Έτσι λοιπόν, κάτι το νεαρό της ηλικίας μου, κάτι η μοναδικότητα των δελτίων για την εποχή τους, καθιστούσαν κάποια από τα γεγονότα που παρουσιάζονταν τότε πιο "εντυπωσιακά" και αξιομνημόνευτα για μένα.

Ένα από αυτά ήταν η υπόθεση της οδού Νιόβης 4, το Σεπτέμβριο του 1998. Για όσους δεν θυμούνται, ο Ρουμάνος κακοποιός Σορίν Ματέι είχε εισβάλλει στο διαμέρισμα της Αμαλίας Γκινάκη, κρατώντας υπό την απειλή χειροβομβίδας ομήρους αυτήν και την οικογένειά της. Η υπόθεση έληξε δυστυχώς με την αποτυχημένη (από κάθε άποψη) έφοδο της αστυνομίας και το θάνατο της Αμαλίας από την έκρηξη της χειροβομβίδας του Ματέι - ο Ματέι πέθανε μερικές ημέρες αργότερα στο νοσοκομείο από αναρρόφηση.

Το περιστατικό αυτό το ξαναθυμήθηκα πετυχαίνοντας στο Youtube ένα σχετικό αφιέρωμα, το πρώτο μέρος του οποίου παραθέτω εδώ (μπορείτε να βρείτε και τα υπόλοιπα πατώντας το link). Ομολογώ ότι το βρήκα αρκετά ενδιαφέρον, τόσο για τα γεγονότα και τα ολέθρια λάθη που έγιναν τότε στην υπόθεση, όσο και για το πόσο μακρινή και διαφορετική μου φαίνεται εκείνη η εποχή 12 χρόνια μετά. Αντίστοιχα, πολλά πράγματα που σήμερα θεωρούνται δεδομένα, φαίνεται ότι τότε δεν ήταν, όπως το να έχει η αστυνομία έναν ειδικό διαμεσολαβητή για τέτοιου είδους υποθέσεις (και όχι τον Ευαγγελάτο) ή το να μην πηγαίνει ο αρχηγός της (!) στον τόπο των γεγονότων την ώρα που το συμβάν βρισκόταν σε εξέλιξη.

Αν έχετε σχόλια είτε για αυτήν την υπόθεση είτε για άλλες παρόμοιες από την προ-διαδικτυακή εποχή που σας έχουν μείνει στο μυαλό, θα χαρώ πολύ να τα ακούσω.



Wednesday, December 1, 2010

Αντί προλόγου: Flor Garduño

Καθώς σκεφτόμουν αρκετές μέρες το θέμα για την πρώτη μου ανάρτηση, κατέληξα πως ίσως την καλύτερη λύση δώσουν εικόνες και όχι (πολλές) λέξεις.

Μιας και είμαι μάλλον οπτικός τύπος και αγαπώ ιδιαίτερα την φωτογραφία, θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας τρεις φωτογραφίες της Flor Garduño, μιας από τις αγαπημένες μου φωτογράφους.






Η Μεξικανή Garduño, έχει φωτογραφήσει με λατρεία το γυναικείο σώμα, το οποίο απεικονίζει φυσικά, χωρίς επιτήδευση ή ωραιοποίηση. Δεν είναι το αψεγάδιαστο σώμα των φωτομοντέλων, αλλά το σώμα μιας οποιαδήποτε γυναίκας. Ένα σώμα που μέσα στις ατέλειές του, αναδεικνύεται υπέροχο και μαγεύει με την απλότητα και την χάρη του. Με λίγα λόγια, καταφέρνει να αποτυπώσει στις εικόνες της μία βαθιά αγάπη για την φύση και την ομορφιά σε πλήρη εξάρτηση του ενός από το άλλο.

Μπορείτε να επισκεφτείτε την ιστοσελίδα της εδώ.

The Truth is out There

Από μικρός πάντα είχα μια τρέλα με τα X-Files. Οι ιστορίες στις οποίες έμπλεκε ο Fox (πόσο εμπνευσμένο όνομα;) Mulder και οι οποίες συνήθως ήταν στο υποτιθέμενο όριο "normal και paranormal" με έκαναν να κάθομαι και να παρακολουθώ τη σειρά ανελλιπώς. Τα αγαπημένα μου επεισόδια ήταν αυτά που σχετίζονταν με την ύπαρξη εξωγήινης ζωής, τις συνομωσίες της κυβέρνησης που προσπαθούσε με κάθε κόστος να την κρατήσει μυστική, τα αμφίσημα λόγια αρκετών "weirdos" που συναντούσε ο Mulder κλπ. Δε θα μπορούσα, λοιπόν, να μη σκεφτώ τον τελευταίο όταν σήμερα το πρωί διάβασα για την πιθανή δημοσίευση ενός X-File.

Για όσους δεν έχουν ενημερωθεί, πριν από δύο ημέρες, η NASA εξέδωσε μια ανακοίνωση, στην οποία μιλούσε για τη διεξαγωγή μιας συνέντευξης Τύπου την Πέμπτη, 2 Δεκεμβρίου. Το θέμα αυτής είναι ένα αστροβιολογικό εύρημα το οποίο θα αποτελεί σταθμό στην έρευνα για αποδείξεις για υπαρκτή εξωγήινη ζωή.

Όπως καταλαβαίνετε, τα σενάρια για το τι θα αποκαλύψει η NASA έχουν ήδη φουντώσει σε αμέτρητα blogs και sites παγκοσμίως. Κάποιοι υποστηρίζουν ότι οι Αμερικανοί επιστήμονες έχουν ήδη ανακαλύψει εξωγήινη ζωή (με πιθανότερη προέλευση ένα από τα φεγγάρια του Κρόνου), άλλοι προχωρούν σε ακόμα πιο ακραίες εικασίες που θυμίζουν "Independence Day". Οι φωνές της λογικής, ωστόσο, λένε ότι πιο πιθανό είναι να ανακαλύφθηκε κάποιο μέρος, όπου θα ήταν δυνατή η ανάπτυξη εξωγήινης ζωής, αλλά ότι δεν την έχουμε συναντήσει ακόμα.

Προσωπικά, πιστεύω ότι οποιαδήποτε αποκάλυψη θα είναι περισσότερο κοντά στην τελευταία άποψη παρά στις προηγούμενες. Ίσως, βέβαια, να είμαι και συγκρατημένα αισιόδοξος για να μην απογοητευθώ σε περίπτωση που η "είδηση" αποδειχθεί "φούσκα". Σε κάθε περίπτωση, η NASA θα λύσει αύριο τις απορίες μας και μένει να δούμε αν ο αέναος αγώνας του Mulder έφτασε επιτέλους στη δικαίωσή του.

Monday, November 29, 2010

The Century Of The Self

Μιας και είμαστε στο topic των ντοκιμαντέρ, ας προτείνω κι εγώ ένα, ίσως το καλύτερο που έχω δει. Το "The Century Of The Self" του Adam Curtis διερευνά, μεταξύ άλλων, τους τρόπους με τους οποίους οι άνθρωποι στην εξουσία χρησιμοποιούν τις ψυχαναλυτικές θεωρίες του Sigmund Freud με σκοπό να ικανοποιήσουν τις καταναλωτικές ανάγκες των πολιτών της σύγχρονης κοινωνίας και εν τέλει να τη χειραγωγήσουν προς όφελός τους. Θεωρώ ότι αξίζει να κάτσει να το παρακολουθήσει κανείς, καθώς το θέμα που πραγματεύεται είναι και θα είναι για πάντα επίκαιρο και τεράστιας σημασίας.

Η σειρά αποτελείται από 4 επεισόδια. Ακολουθεί σε embedded μορφή από το YouTube το πρώτο κομμάτι του 3ου επεισοδίου, το οποίο τιτλοφορείται "There is a Policeman Inside All Our Heads: He Must Be Destroyed". Πηγαίνοντας στο Youtube και κοιτάζοντας στα related videos θα βρείτε και τα υπόλοιπα κομμάτια αυτού και των άλλων 3 επεισοδίων.



Friday, November 26, 2010

The Two Escobars

Σίγουρα οι περισσότεροι από εσάς έχετε ακούσει μια φορά το όνομα Escobar. Το μυαλό όλων πάει αμέσως στον πασίγνωστο έμπορο ναρκωτικών Pablo Escobar, ο οποίος για κάποιο καιρό ήταν ο "νούμερο ένα" καταζητούμενος σε όλον τον κόσμο. Η φήμη του, καθώς και η δύναμή του είχαν ξεπεράσει τα στενά σύνορα της Κολομβίας και είχαν εξαπλωθεί σε όλη την υφήλιο, μαζί με το "αγαπημένο" του προϊόν, την κοκαΐνη. Όσοι ασχολούνται με το ποδόσφαιρο, ίσως να θυμούνται και κάποιον άλλον Escobar, τον Andres. Για όσους δεν τον γνωρίζουν, επρόκειτο για έναν εξαιρετικό ποδοσφαιριστή, ο οποίος αγωνιζόταν στην Κολομβία, ήταν ο αρχηγός της εθνικής ομάδας στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1994 και ο οποίος δολοφονήθηκε λίγο καιρό μετά την επιστροφή της ομάδας από τις ΗΠΑ. Αιτία για τη δολοφονία του ήταν πιθανότατα το αυτογκόλ που πέτυχε στον αγώνα της χώρας του με τις ΗΠΑ και το οποίο καταδίκασε την ομάδα του σε αποκλεισμό.

Πώς μου ήρθαν όμως όλα αυτά; Και τι σχέση μπορεί να έχουν αυτές οι τελείως διαφορετικές προσωπικότητες;

Πρόσφατα έτυχε να παρακολουθήσω ένα ντοκιμαντέρ του ESPN, το οποίο είχε τον τίτλο του άρθρου. Εντυπωσιάστηκα. Παρότι προερχόταν από αθλητικό κανάλι, η προσέγγιση στις δύο ιστορίες ήταν πραγματικά αξιόλογη καθώς και η σύνδεσή τους. Βλέπετε, ο Pablo Escobar, όπως και πολλοί άλλοι έμποροι ναρκωτικών στην Κολομβία, είχε τρέλα με το ποδόσφαιρο και επηρέαζε άμεσα την εξέλιξη του αθλήματος, καθώς ήταν ιδιοκτήτης ομάδας την οποία βοηθούσε με τα λεφτά που έβγαζε από το εμπόριο ναρκωτικών. Όταν το τελευταίο, έλαβε τόσο κολοσσιαίες διαστάσεις που του επέτρεπε να βγάζει εκατομμύρια ημερησίως και να ελέγχει κυριολεκτικά όλη τη χώρα, τότε ήταν και η εποχή που το ποδόσφαιρο της Κολομβίας άνθισε ποιοτικά. Ο Andres, ο οποίος έκανε τότε τα πρώτα του βήματα στο χώρο αυτό, βρέθηκε στην ομάδα του Pablo και κάπως έτσι άρχισαν να μπλέκονται οι ιστορίες δύο εντελώς διαφορετικών ανθρώπων, που το μόνο που μοιράζονταν ήταν ένα κοινό επίθετο.

Ενώ περίμενα ότι η εκπομπή θα εστίαζε κυρίως στην εμπλοκή του Pablo στο ποδόσφαιρο, κατά τη διάρκεια της κατάλαβα ότι έκανα λάθος. Η κοινωνική προσέγγιση στο "φαινόμενο" Escobar ήταν πραγματικά συναρπαστική. Το πώς έφτασε στην κορυφή, τα λόγια των στενών συγγενών και συνεργατών-δολοφόνων του, τα λόγια των απλών πολιτών που τον λάτρευαν ως ηγέτη παρά τον απαίσιο ρόλο του, οι απόψεις των ποδοσφαιριστών-εθνικών ηρώων εκείνης της εποχής, καθώς και οι εξωτερικές παρατηρήσεις ειδικών, κράτησαν αμείωτο το ενδιαφέρον μου καθ' όλη τη διάρκεια της εκπομπής. Η παρουσίαση της κατάστασης στην Κολομβία, του ρόλου των εμπόρων ναρκωτικών και του ποδοσφαίρου ξέφευγε από τον αθλητικό χαρακτήρα και το έκανε must-see ακόμα και για αυτούς που δεν ενδιαφέρονται ιδιαίτερα για το δημοφιλέστερο άθλημα.

Δε θέλω να σας πω περισσότερα για να μη σας χαλάσω εντελώς την αγωνία. Το συστήνω πάντως ανεπιφύλακτα σε όλους, ανεξαρτήτως αθλητικού προσανατολισμού ή όχι. Παρακάτω μπορείτε να δείτε το πρώτο μέρος του ντοκιμαντέρ. Μπορείτε να βρείτε τα υπόλοιπα πολύ εύκολα είτε στο YouTube, είτε στο Internet.



Wednesday, November 24, 2010

Fàilte gu Alba (καλώς ήλθατε στη Σκωτία)

Γεια και χαρά! Εδιμβούργο Σκωτίας εδώ, γνωστό και ως "Αθήνα του Βορρά" (εξαιρετικά ατυχής παραλληλισμός κατά την άποψη μου αλλά θα αναφερθώ σε αυτό μια άλλη φορά). Δέχτηκα με μεγάλη χαρά να συμμετέχω σε αυτή τη νέα προσπάθεια, παρ'όλο που δεν έχω καμία πρότερη δημοσιογραφική ή αρθρογραφική εμπειρία. Ωστόσο, μου άρεσε το αόριστο της θεματολογίας, κυρίως γιατί συμβαδίζει με την ιδιότητά μου (δεν είμαι σίγουρος αν θα την χαρακτήριζα και ικανότητα) να αποθηκεύω στο μυαλό μου πολλές, διάφορες, και συχνά όχι και τόσο χρήσιμες πληροφορίες (παράδειγμα της τελευταίας υποκατηγορίας: κάποτε ήξερα απ'έξω τις πρωτεύουσες όλων των χωρών του κόσμου). Κάποιες από αυτές, τις λιγότερο άχρηστες κατά προτίμηση, ευελπιστώ να μοιραστώ μαζί σας με την πάροδο του χρόνου, και αντίστοιχα να αναβαθμίσω ποιοτικά τη δική μου συλλογή με τις δικές σας σκέψεις.

Αυτά τα ολίγα και γενικόλογα, αντί προλόγου. Μιας και είναι το πρώτο μου post και για να μην πλατειάζω από τώρα, θα ήθελα απλώς να μοιραστώ μαζί σας ένα αρκετά πρόσφατο video που μου ήρθε στο μυαλό όταν πρωτοάκουσα τον τίτλο του blog. Όπως θα διαπιστώσετε, το περιεχόμενο ταιριάζει περισσότερο στο playground παρά στο hidden - από την άλλη βέβαια, πολλοί τέτοιοι "παιχνιδότοποι" συχνά κρύβονται γύρω μας και δεν μένει παρά να τους ανακαλύψουμε. Το video δίνει επίσης μια αρκετά ωραία και αντιπροσωπευτική απεικόνιση της πόλης (στο πρώτο κομμάτι) και της χώρας (στο δεύτερο) όπου κατοικοεδρεύω τα τελευταία χρόνια. Α, και μιας και αναφέρθηκαν και τραγούδια στο editorial, το δεύτερο μού έχει κολλήσει τις τελευταίες μέρες - The Jezabels - A little piece.


Editorial

Ο κόσμος γύρω μας αλλάζει. Όχι μόνο τα τοπία και οι πόλεις. Οι άνθρωποι κάθε μέρα αλλάζουν. Ή τουλάχιστον έτσι νομίζουμε. Έτσι λέμε ότι είναι η φυσική πορεία των πραγμάτων. Δεν είμαι εδώ για να το αμφισβητήσω αυτό, ακόμα και αν ο τίτλος του blog ίσως υποδηλώνει κάτι τέτοιο. Μέσα σε όλες αυτές τις διαρκείς αλλαγές, τους τρελούς ρυθμούς στους οποίους ζούμε υπάρχουν πράγματα που χάνουμε, που μας διαφεύγουν, που δεν προλαβαίνουμε να παρακολουθήσουμε, που δεν ξέρουμε καν ότι υπάρχουν. Ακόμα και όταν τα μαθαίνουμε έρχονται στιγμές που θέλουμε να πούμε (για να μην πω φωνάξουμε) κάτι αλλά δεν ξέρουμε πού και πώς. Νομίζω πώς όλοι κάπου μέσα μας έχουμε την ανάγκη απλά να εκφραστούμε. Αυτό, όμως, δεν είναι πάντα εύκολο.

Η έκφραση φυσικά δεν έρχεται μόνο με τα λόγια. Έκφραση είναι και ένα ωραίο τραγούδι, μια ενδιαφέρουσα ταινία, μια όμορφη φωτογραφία και άλλα πολλά. Ο καθένας μας θέλει να εκφράζεται διαφορετικά, τον ελκύουν άλλα πράγματα και τα ερεθίσματά του εν πολλοίς καθορίζουν το χαρακτήρα του, τη συμπεριφορά του, την προσωπικότητά του. Πρόσφατα σκεπτόμουν έντονα για τη διαφορετικότητα που μας περιβάλλει. Για το πόσο διαφορετικοί είναι τελικά οι γύρω μας, οι φίλοι μας, οι άνθρωποι που είναι τόσο κοντά μας, όλοι. Και όμως ο καθένας έχει κάτι να μας δώσει, άλλος περισσότερα άλλος λιγότερα (και δεν το λέω με ποσοτική έννοια).

Τότε ήταν που αποφάσισα ότι θα ήταν πολύ ωραίο να υπήρχε ένα μέρος (έστω ηλεκτρονικό), όπου πολλά από αυτά τα διαφορετικά ενδιαφέροντα θα μπορούσαν να συνυπάρξουν. Γνωρίζοντας αυτήν την στιγμή περίπου ποιοι θα γράφουν στο Hidden Playground, μπορώ να σας πω με βεβαιότητα ότι ακόμα και οι συντελεστές μεταξύ μας θα έχουμε έντονες διαφωνίες σε πολλά θέματα, θα έχουμε τελείως διαφορετικές προσεγγίσεις σε πολλά ζητήματα, άλλες ασχολίες, καθημερινότητες. Αυτό είναι που με συναρπάζει περισσότερο και είναι ένας από τους λόγους για τους οποίους πιστεύω ότι η συγκεκριμένη προσπάθεια θα είναι διαφορετική, ειλικρινής και αξιόλογη.

Όσον αφορά στον τίτλο, νομίζω ότι υπάρχουν μερικά μέρη (είτε γεωγραφικά, είτε μεταφορικά) που δε γνωρίζουν πολλοί. Όταν ανακαλύπτεις κάτι τέτοιο, τότε αντιλαμβάνεσαι την αξία του και την ομορφιά του. Αυτά τα «κρυμμένα» μέρη είναι εκεί που πηγαίνουμε όλοι στον προσωπικό μας χρόνο, όταν το έχουμε περισσότερο ανάγκη γιατί εκεί αισθανόμαστε πιο άνετα με τον εαυτό μας (και όχι μόνο), όπως ένα παιδί που τρέχει στην αγαπημένη του παιδική χαρά γιατί εκεί μπορεί να «παίξει» πιο ήσυχο και ευτυχισμένο.

Δε σας κουράζω άλλο με τις θεωρίες και τις μεταφορές. Στο Hidden Playground δε θα έχουμε συγκεκριμένη θεματολογία. Θα βρείτε από ταινίες και τηλεοπτικές σειρές μέχρι και προορισμούς, απόψεις για τα πάντα, ακόμα και για την ανεπτυγμένη ρομποτική (!). Ελπίζουμε και εσείς να μη διστάσετε να κάνετε ακόμα πιο ευρύ το πεδίο ενδιαφερόντων μας.

Let’s play…